Ik ben 45 jaar en woon in Hammerfest. Ik ben het hoofd van een studentenkantine, en weinig geliefd bij mijn personeel. Soms gebrukk ik fysiek geweld en daar heb ik dan achteraf een beetje spijt van, maar ze respecteren me wel. Voor zover ik een een relatie geinteresseerd ben, zou dat met een vrouw zijn. Maar eigenlijk vind ik het wel best alleen. Misschien neem ik nog eens weer een gans.

Dit alles wil mijn moeder niet weten. Elk jaar stuurt ze een belachelijk kerstkado met een briefje erbij, waarin ze verwijst naar 'leuke mannen', 'al mijn vrienden' en baby's die hopelijk op komst zijn.

Vorige week lag er een zacht pakje in de brievenbus. Ik was niet verbaasd, ik wist al dat ze aan het breien was geslagen. Zoals gewoonlijk stond er met grote letters en drie uitroeptekens op 'Niet voor kerstavond openmaken!!!' ('Ja, ik ken jou!' zegt mijn moeder dan). Deze keer wad het een oranje tasje. "Voor in de disco met je vrienden." Maar de kleur was echt niet slecht, amberkleurig, met blauwzilveren kraaltjes. Ik heb het uitgehaald en heb er dit weekend polswarmers van gebreid. Het was maar net genoeg. Toen ze af waren heb ik ze ingepakt en ben ik bijna zonder aarzelen naar de flat van Tanya gelopen. Haar zoontje deed open en holde toen geschrokken weg. Toen kwam Tanya zelf bij de deur, en die was niet bang. Ze lachte vrolijk.
Ze werkt bij Pepe's Pizza en is begonnen met een opleiding tot kok, vertelde ze trots. Ze nam het kado aan en wenste mij 'opperecht een prettige kerstfeest'.

Dit is een bijdrage aan de : adventskalender van Karin

Ik had een gans in Aduard. Hij heette Paul. Maar eigenlijk was het een ganzin.  

Als ik naar buiten ging om te breien duurde het nooit lang voor Paul aan kwam waggelen.

Er was ook een man in Aduard, maar dat was een vergissing zo bleek.

Een paar weken geleden was ik nog even in Aduard. Zelfs nog in dat huis. Keek steeds naar buiten, waar moest ik anders ook kijken, tegen beter weten in hopend dat vrolijke koppie te zien verschijnen.

Ik mis niets aan Nederland, alleen maar Paul.  

En je ken zeggen wat je wil van de culinaire vaardigheden van de Noren, dat die nagenoeg afwezig zijn. Daar weet ik alles van. Had ik mooie kroppen gekocht, maar nee hoor, ze moeten ijsbergsla. En zielige 'ruccola'. Maar iedereen smeert hier tenminste iets fatsoenlijks op z'n boterham. Niet die ongelooflijk vieze Nederlandse halvarine. Dat is nog eens een reden om niet terug te gaan. Nieuwegein, laat me niet lachen, nieuwe pijn en vieze smeersels door je strot en da's niet fijn.  

Haaai....

Ik ben nog in Hammerfest. Beter gezegd, weer terug.

Ik zeg niet dat ik niet ga verhuizen. Dit zou wel weer het moment zijn, of eigenlijk een half jaar geleden.

Het punt is dat de inspiratie een beetje op is. Ik ben vast nog steeds naief, maar zelfs ik geloof op mijn 44e niet meer in een nieuwe stad met hoopgevende naam, nieuwe ronde nieuwe kansen. Ik kan niet eens op een hoopgevende naam komen.  

En Hammerfest klinkt nog steeds best leuk.  

En het troost dat ook de gasvlam uitgeblust is, tijdelijk zeggen ze, en dat de mannen wild staakten.

Wild staken, dat kan hier toch maar.

Iemand zin in een feest met ham? Lange tafels en bier enzo? Goed gezelschap? Overtuig me maar.  

Daar ontkom je niet aan. Zeker niet als je een kantine, heet dat nou, bestiert? (Ik denk dan altijd aan een hijkoe, heet toch ook stier?)

Zelfs niet als je je nog even schuil zou willen houden. Hammerfest is klein. En de Hammerfesters roddelen graag. Over hoe ik haar tegen de grond heb geslagen terwijl haar zoontje toekeek. Schande! Ik zie de zustertjes wel fluisteren.

Julebord dus.  

Niet in onze kantine. Bij de pizzeria.

Heb ook helemaal geen zin om er nog meer over te zeggen. Misschien later.  

 

kwam tanya tegen met haar zoontje. er ligt nu ook eindelijk weer lekker veel sneeuw en het leek even op een tafereeltje uit a christmas carol. ebenezer die twee gerafelde hongerige kinderen te zien krijgt. en dat toen zels zijn hartje smolt (ik wou smeltte schrijven). ja, onze tanya zal het best moeilijk hebben sinds ik haar de laan uit kickte. maar dan verkoopt ze die foute bontmuts maar.   had ze maar geen doos hamburgers moeten willen meenemen. de goeie ook nog, met bijna 100 prosent vlees.  

'jij zeker frustrert?' durfde ze ook nog te zeggen. fonkelende ogen, en die kleine etter maar bij zijn hand houden. 'zal ik jou eens helemaal naar melkøya slaan?', zei ik. en nu heb ik dus wel mijn hand in het gips. maar wat een zoete wraak.   wat heeft ze trouwens een zachte huid. dood moet ze, dood.

Maar goed dat ik geen kinderen heb. Ik doe het altijd zo dat ik de sporen uit kan wissen. Het lijk laten verdwijnen zonder dat iemand het nog vindt. Nu valt wat ik net gedaan heb nog erg mee, al zal het wel niet mogen van de jury. Heb een naam en wat gegevens verwijderd. Noem het maar uit bescherming. Zodat niet iedereen weet dat ik ik ben. Als andere mensen dan zonodig mijn dagboek moeten lezen. Zelfbescherming. Diskwalificeer me maar, doe het dan, durf je toch niet, toch?

Ik geef het toe. Helemaal geslaagd ben ik niet. Weer eens hoopvol naar een plaats verhuizen omdat de naam je aantrekt, nog steeds geen man en een kind al helemaal niet. Alleen maar een zuchtende en steunende moeder die maar net iets dikker is dan ik.  

Ja, maar wel voor het eerst in mijn leven een leidinggevende functie en dat gaat goed.   Een paar beginnende vriendschappen-- jullie weten nog niet alles want ik vertel niet alles. Baat wat over een Noorse trui omdat ik, nou ja, nog niet goed durf.

En dan mij afsluiten?

Iemand zegt dat ik moet worden afgesloten. Omdat ik eigenlijk niet echt ben, zogenaamd.  

Dat is nog eens een gratis graf. Maar ik graaf het niet. Graaf het zelf maar, jij daar! Als ik jou toch kon ontslaan zoals ik met Tanya gedaan heb, ja dat wist je nog niet he?   Ga mooi door hier in Hammerfest.    

 

Je eigen graf graven. Associaties met gemartelde gevangenen die blij zijn dat het eindelijk bijna over is. Die krijg ik steeds als ik ongewild met een ooghoek de linkerbenedenhoek van mijn scherm scan. 'punt.nl:Je eigen grat...'. Hm, wat zegt dat over iemand?